A gdyby tak można było zasiać gwiazdy? – „Papcio od gwiazd” Dam – hee Ham

Wyobraźcie sobie nocne niebo, na którym każda gwiazda ma swoje miejsce, a ktoś każdego dnia troszczy się o to, żeby żadnej z nich nie zabrakło. Brzmi jak bajka? Właśnie z takiego niezwykłego pomysłu wyrasta Papcio od gwiazd Dam-hee Han – ciepła, spokojna i pełna uroku opowieść o człowieku, który zajmuje się czymś zupełnie niezwykłym. Jego ogród nie znajduje się jednak na ziemi. Rozciąga się wysoko ponad naszymi głowami, a zamiast kwiatów rosną w nim gwiazdy.

Tytułowy Papcio nie jest zwyczajnym ogrodnikiem. Każdego dnia wykonuje swoją pracę, aby nocne niebo mogło rozbłysnąć tysiącem świateł. Pomysł jest niezwykle prosty, ale właśnie w tej prostocie tkwi jego urok. Autorka bierze coś, co znamy wszyscy – gwiaździste niebo – i nadaje temu zupełnie nowe znaczenie.

Największe wrażenie robi jednak sposób, w jaki ta historia została narysowana. Ilustracje są niezwykle klimatyczne, pełne ciemnych, nocnych barw, światła i delikatnych szczegółów. Jest w nich coś spokojnego i trochę tajemniczego. Można długo przyglądać się kolejnym stronom, obserwując Papcia podczas jego niezwykłej pracy i pozwalając, aby wyobraźnia dopowiedziała resztę.

To właśnie ilustracje sprawiają, że Papcio od gwiazd jest książką, którą chce się oglądać powoli. Nie ma tu potrzeby szybkiego przewracania kartek. Każda strona zaprasza, żeby na chwilę się zatrzymać. Jest w tym coś bardzo przyjemnego – szczególnie dziś, kiedy wiele rzeczy robimy w pośpiechu. Ta książka pozwala zwolnić.

Historia Papcia jest również opowieścią o wytrwałości. Jego praca nie zawsze jest łatwa. Pojawiają się przeszkody, trudne warunki i chwile, w których wszystko mogłoby pójść nie tak. Mimo tego bohater nie rezygnuje. Robi swoje, krok po kroku, noc po nocy. Nie oczekuje natychmiastowego efektu, tylko cierpliwie wykonuje swoją pracę.

I właśnie tutaj prosta opowieść zaczyna kryć w sobie coś więcej. Papcio od gwiazd można przeczytać jako bajkę o gwiazdach, ale można też zobaczyć w niej historię o cierpliwości, konsekwencji i wierze w to, że wysiłek w końcu przyniesie rezultat. To bardzo ładny przekaz dla dzieci, ale również dla dorosłych, którzy czasami potrzebują przypomnienia, że nie wszystko musi wydarzyć się od razu.

Podoba mi się również to, że autorka nie podaje wszystkiego wprost. Nie ma tutaj moralizowania ani wykładania dzieciom, czego powinny się nauczyć. Zamiast tego dostajemy obraz, emocje i metaforę. Dziecko może po prostu zachwycić się historią człowieka, który hoduje gwiazdy, podczas gdy dorosły zobaczy w niej opowieść o pracy, cierpliwości i nadziei.

Papcio od gwiazd to historia, która może zachwycić niezależnie od wieku. Dla dziecka będzie niezwykłą opowieścią o człowieku pielęgnującym gwiazdy, dla starszego czytelnika – piękną metaforą cierpliwości, pracy i wiary w to, że nawet najmniejsze działania mają znaczenie. To właśnie ta prostota sprawia, że każdy może odnaleźć w niej coś własnego.

Nie jest to opowieść pełna gwałtownych zwrotów akcji. Jej siła tkwi w spokojnym rytmie, niezwykłym klimacie i obrazach, które pozwalają na chwilę oderwać się od codzienności. To książka, do której dobrze wrócić wieczorem, kiedy za oknem robi się ciemno, a na niebie pojawiają się pierwsze gwiazdy.

Papcio od gwiazd to książka niewielka objętościowo, ale zostawiająca po sobie całkiem dużo. Pokazuje, że czasami najpiękniejsze historie można znaleźć w bardzo prostym pomyśle. Wystarczy spojrzeć na niebo i pomyśleć: a co, jeśli te wszystkie gwiazdy ktoś naprawdę zasiał?

To piękna, subtelna i bardzo nastrojowa książka dla dzieci, ale mam wrażenie, że dorośli również znajdą w niej coś dla siebie. Przypomina, że wielkie rzeczy często zaczynają się od małych, cierpliwie wykonywanych kroków. A kiedy pewnego dnia spojrzymy w niebo, być może zobaczymy tam nie tylko gwiazdy, ale również ślad czyjejś wytrwałej pracy.

Ocena: 10/10

Wydawnictwo: Nowa Baśń