Wampirzyca na przymusowych wakacjach – Marina Yuszczuk – Pragnienie

Grudzień obdarzył mnie nie jedną, ale aż dwiema powieściami dziejącymi się w Argentynie. Po ciężkim klimacie narkotykowego Buenos Aires w Zjazdy są najgorsze, znów odwiedziłem to miasto, tym razem z pewną wampirzycą. Czekała na mnie historia dziejąca się na przestrzeni setek lat, za to zamknięta w zaledwie dwustu stronach maszynopisu. Czy Marina Yuszczuk i jej powieść pt. Pragnienie zdołała wnieść coś nowego do popularnego tematu krwiopijców w literaturze?

Pragnienie to niepozorna książka, która rozpoczyna w XIX wieku, kiedy nienazwana przedstawicielka rasy ssąco-kłujących przybywa z Europy, gdzie niebezpieczeństwo deptało jej po piętach. Na starym kontynencie była oblubienicą wyższego wampira. Gdy wiejska ludność w końcu skrzyknęła się i ruszyła na posiadłość wampirów z tradycyjną petycją składającą się z wideł i pochodni, bohaterka ledwo uchodzi z życiem. Wiedzie potem żywot bliższy zwierzęciu, którym kierują pierwotne instynkty. Trafia w końcu do Buenos Aires, gdzie jej anonimowość staje się atutem i znów smakuje ludzkiej krwi, folgując żądzom napędzanym przez nieludzkie pragnienie hemoglobiny.

Jej sielanka nie trwa długo, gdyż styl życia wampirów do najbezpieczniejszych nie należy, a po przejściach na starym kontynencie, nasza bezimienna bohaterka boi się złapania przez stróżów prawa bardziej niż święconej wody, co nie przeszkadza jej uwieść księdza i rozwlec jego flaków na ołtarzu w kościele. Pragnienie nie stroni od brutalnych scen oraz seksu, przynajmniej w pierwszej części.

Pod względem metaforycznym Pragnienie radzi sobie bardzo dobrze. Ukazuje tęsknotę i niemożność posiadania kobiecej tożsamości w dawnych czasach. Niejedna z ówczesnych kobiet mogła jedynie pomarzyć o emancypacji i robienia tego, na co ma ochotę, bez oglądania się na kwestie społeczne. Nasza wampirzyca mimo, że zdobyła względną niezależność, zapłaciła za to niebotyczną cenę będąc wyrzutkiem społeczeństwa, gnanym przez wieczne życie za pomocą pierwotnych instynktów, nigdy nie zdobywając upragnionej wolności.

Marina Yuszczuk pomimo ekstremalnie krótkiej powieści, zdołała podzielić ją na dwie części. W połowie przenosimy się do czasów współczesnych, gdzie poznajemy kolejną bohaterkę powieści. Samotna matka, która musi stawić czoła wymagającej codzienności, boryka się z chorobą matki, patrząc jak jej życie powoli blaknie w szarej rzeczywistości szpitalnych korytarzy. Zbiegiem nadzwyczajnych okoliczności, obie postaci główne w końcu spotykają się, a ich losy stają się nierozerwalnie splecione. Nie chcąc spoilerować fabuły, podpowiem tylko, że obie zostaną postawione przed elementarnym dylematem – ile jesteśmy w stanie poświęcić dla prawdziwej wolności?

Pragnienie Mariny Yuszczuk to powieść w dużej mierze metaforyczna. Niby traktuje o wampirach, ale całość wydawała mi się nieco za sucha, nawet pomimo obecnych w książce kilku mocno krwawych scen. To przede wszystkim powieść feministyczna, o wyzwoleniu kobiet i dążeniu do spełnienia najskrytszych pragnień, o których trudno nawet pomyśleć, a wręcz niemożliwie opowiedzieć. Mimo pewnych dziur fabularnych, Pragnienie przeczytałem z zaciekawieniem, choć ubolewam nad słabym zawiązaniem fabuły. Relacja bohaterek wybucha dopiero na ostatnich kartach książki i brak mi było logicznej ścieżki prowadzącej do końcowych wydarzeń. To materiał na dwukrotnie dłuższą książkę, a może nawet dylogię, ale może ta powieść miała inne przeznaczenie. Musicie je jednak odkryć sami, zagłębiając się w lekturę i wyrabiając sobie własne zdanie.

Fot.: Wyd. Echa