Ulubieńcy miesiąca: sierpień 2018

Gdzie one są? Gdzie się podziały? Kto porwał wakacje? Były i puf – zniknęły. Jednak ostatni miesiąc wakacji był dla nas czasem udanym i obfitym tak w wydarzenia kulturowe, jak w świetne produkcje popkulturowe, którymi zachwycaliśmy się cały sierpień. W ciągu ostatnich kilkudziesięciu dni wśród naszych redaktorów królowało HBO i seriale Ostre przedmioty oraz Castle Rock, ale nie zabrakło miejsca także dla innych seriali (wymieniamy ich łącznie jedenaście!) dominowały też koncerty i festiwale (jak to w wakacje bywa), ale nie zabrakło miejsca także dla gry komputerowej, płyt muzycznych i filmów.

Bez zbędnego słowotoku – zapraszamy Was do naszego comiesięcznego przeglądu ulubionych produkcji minionego miesiąca. A co zdominowało Wasz sierpień? Czy coś z naszej listy podoba się także Wam? 

Mateusz Cyra

Do tego serialu dokumentalnego przymierzałem się w zasadzie od grubo ponad roku. Ciągle jednak z serią wygrywały seriale fabularne bądź filmy dostępne na Netflixie. Kiedy jednak na początku sierpnia się przełamałem i w niedzielne przedpołudnie odpaliłem odcinek Chef’s Table poświęcony Danowi Barberowi – po prostu odpłynąłem. Podoba mi się koncepcja serialu – prezentowanie sylwetek aktualnie popularnych i mających największy wpływ na dzisiejszą gastronomię szefów kuchni, a wszystko to okraszone obłędną oprawą audiowizualną. Ten serial to istny majstersztyk nie tylko ze względów edukacyjnych, ale przede wszystkim przez sposób realizacji. Poszczególne kadry (nawet te, które nie przedstawiają wymyślnych potraw) wywołują absolutny zachwyt i można spędzić cały dzień, tylko i wyłącznie chłonąc przedstawione obrazy. Jednak Chef’s Table to głównie niepokorni indywidualiści, którzy od lat kreują gusta i trendy konsumentów na całym świecie. Smakuję ten serial stopniowo, w tym momencie obejrzałem tylko pięć odcinków z dostępnych dwudziestu dwóch, także jeszcze sporo (smakowitych) wrażeń przede mną. Jeśli chodzi o osobowości ze świata kuchni – jedną z najciekawszych jest z pewnością Francis Mallman, którego podejście do gotowania jest świetne (porzucił on wielkie kuchnie na rzecz ognisk plenerowych w ukochanej Patagonii), z kolei jego osobowość oraz podejście do spraw przyziemnych wywoła z pewnością zdziwienie i niesmak wśród niektórych widzów. Oczywiście oglądajcie Chef’s Table tylko z pełnym żołądkiem, gdyż na widok tych niesamowitych dań i podejścia wybitnych kucharzy do sztuki kulinarnej nie raz pocieknie Wam ślinka!

Najnowszy (mini?)serial HBO do finałowego odcinka miał u mnie olbrzymie szansę stać się serialem 2018 roku, niestety ostatni epizod był dla mnie plecionką przewidywalności i wynikających z tego tytułu rozczarowań, że jednak wszystko potoczyło się tak, jak pomyślałem. Niby wszystko złożyło się do kupy, ale jest to na tyle wyraźna rysa, że Ostre przedmioty nie zajmą pierwszego miejsca, ale pozostaną “tylko” w ścisłej czołówce najlepszych seriali w 2018 roku. Nie chciałbym się tutaj zbyt głęboko rozwodzić na temat ekranizacji powieści Gyllian Flynn, ponieważ jestem w trakcie pisania Wielogłosu, który prawdopodobnie ukaże się do końca tego tygodnia i szkoda by było powielać myśli w obu tekstach – dlatego najbardziej skrótowo, jak się da, powiem, że Amy Adams pokazała tą rolą, że jest aktorką przez duże “A” i należą jej się wszelkie możliwe statuetki za to, co wyprawiała w tym serialu. Bardzo odpowiadają mi bohaterowie pokroju Camille Preaker, bo scenariuszowo są to po prostu świetne materiały dla aktorów i takie osobowości nakręcają historie, ale to od aktora zależy, jak wiele dołoży on od siebie do postaci i ile życia tchnie w swojego bohatera. Amy Adams wykonała swoje zadanie fenomenalnie i dosłownie hipnotyzuje za każdym razem, gdy pojawia się na ekranie. Nie przepadam za ekranizacjami Gyllian Flynn i początkowo miałem podobne podejście do Ostrych przedmiotów, jednak konstrukcja serialu i stopniowe odkrywanie kart w małej amerykańskiej mieścinie oraz rodzinne patologie bardzo szybko przekonały mnie nie tylko do zmiany podejścia, ale także do wyczekiwania na kolejny odcinek. Zdecydowanie jest to perełka godna uwagi, o czym zresztą miesiąc temu pisała już Marla w lipcu. [link]

Oczywiście w ulubieńcach sierpnia nie mogło zabraknąć najnowszego serialu Hulu, który w Polsce dostępny jest na HBO GO, czyli najnowszego dzieła Sama Shawa i Dustina Thomasona o wymownym dla fanów Stephena Kinga tytule Castle Rock. Serial wyprodukowany przez Bad Robot Productions to hołd dla dzieł Króla Grozy i fikcyjnego miasteczka, w którym rozgrywa się wiele dzieł pisarza z Maine. Miałem olbrzymie obawy odnośnie tej produkcji – bałem się, że tak jak to zwykle bywa w przypadku podobnych przedsięwzięć – wyjdzie miałko, bezbarwnie i co najwyżej przeciętnie, a ku mojemu zaskoczeniu – serial jest nieprzeciętnie wciągający, gęsty od wszechobecnego mroku i tajemnic oraz piekielnie zadowalający fana twórczości Stephena Kinga. Jak już wspomniałem – nie jest to ekraniazacja (i w żadnym wypadku nie należy traktować fabuły w ten sposób), tylko hołd złożony licznym powieściom, opowiadaniom, nowelom, bohaterom, miejscom, zdarzeniom, sytuacjom, które przez lata kreował autor Skazanych na Shawshank. Już sama czołówka to kilkunastosekundowa orgia nawiązań, w której znajdziemy odniesienia do To, Zielonej Mili, Misery, Dolores Claiborne, Miasteczka Salem, Cujo, Lśnienia, Podpalaczki, Mgły, Sztormu Stulecia, Skazanych na Shawshank, liczby 19 i zapewne wielu innych rzeczy, których osobiście nie wyłapałem! Na szczęście serial broni się nawet w przypadku osób, które o Kingu słyszały niewiele, bądź nie należą do grona jego zagorzałych fanów. To mroczny thriller psychologiczny, w którym główny bohater – Henry Deaver – wraca po latach do rodzinnego Castle Rock, aby pomóc bezimiennemu więźniowi osadzonemu w więzieniu stanowym Shawshank. Oczywiście ten lakoniczny opis to zaledwie wierzchołek wątku fabularnego i zapewniam, że serial oferuje mnóstwo emocji! Na dzień dzisiejszy czekamy na ostatni odcinek, ale pewnym jest, że powstanie drugi sezon.

Małgosia Kilijanek

Tak jak wspomniałam w ulubieńcach lipca, czas na wzmiankę o tegorocznym OFF Festivalu. Wtedy jedynie podejrzewałam, iż zasłuży na umieszczenie go w sierpniowym wydaniu naszego cyklu, a teraz mogę przyznać, iż się nie pomyliłam. W tym roku podczas trzech dni spędzonych pod scenami w Dolinie Trzech Stawów po raz kolejny przekonałam się, że festiwal, którego dyrektorem artystycznym jest Artur Rojek, zasługuje na ogromne wyróżnienie. Miałam okazję zobaczyć na żywo kilka wyczekiwanych występów oraz odkryć wiele fantastycznych brzmień, co jest już offfestivalową tradycją i znakiem firmowym wydarzenia. Pozwolę sobie przybliżyć w paru słowach te najważniejsze widowiska.

Nanook Of The North, czyli Stefan Wesołowski i Piotr „Hatti Vatti” Kaliński, zabrali odbiorców na Islandię pełną melancholii oraz minimalizmu. Kwintet z Sankt Petersburga, który w ostatniej chwili zastąpił Yellow Days – Shortparis na głównej scenie zaprezentował prawdziwy, post-punkowo-taneczny performance. Bishop Nehru zademonstrował jak grać hip-hop na wysokim poziomie, dryfować wśród fal utworzonych z rąk fanów i nagrywać jednocześnie filmik na Instagram. Członkowie The Brian Jonestown Massacre pokazali fenomenalne połączenie psychodelicznego rock’n’rolla z shoegaze’em i bluesem, a show skradł tamburyn Joela Giona. Punk’n’roll, który zachwycił od początku do końca koncertu, stał się wizytówką dublińskiej grupy Fontaines D.C., której wokalista niesamowicie przypominał swoim wyglądem i postawą sceniczną Iana Curtisa.

Polski duet Coals czarował nostalgicznym repertuarem z albumu Tamagotchi. Rolling Blackouts Coastal Fever z Australii zagrali przyjemne indie rockowe kawałki, a Derya Yıldırım & Grup Şimşek etniczną turecką psychodelię. Japoński kwartet z Londynu, Bo Ningen, stworzył pod namiotem kosmiczny show, a zwieńczeniem dnia drugiego był wysublimowany występ Charlotte Gainsbourg. Wyjątkowe dopracowanie szczegółów z jednoczesną prostotą wyróżniły go na tle innych. Francuzka nie potrzebowała błyszczących strojów ani fajerwerków, zachwycała za to naturalnością, charyzmą oraz emanującym od niej artyzmem. Marlon Williams stworzył za to niebywale hipnotyzujące okoliczności dla wsłuchiwania się w pełne emocji piosenki z płyty Make Way For Love. Charyzmatyczny Nowozelandczyk nawiązał fantastyczny kontakt z widownią, a jego utwory chyba nie mogły wybrzmieć lepiej. Zola Jesus była autorką mrocznego widowiska na Scenie Leśnej i bardzo żałowałam, iż nie mogłam w pełni w nim uczestniczyć (dlaczego nie mogłam, przekonacie się TUTAJ ;)). Szybko jednak pojawiła się nadzieja na nadrobienie tego festiwalowego wyrzeczenia, ponieważ artystka wystąpi w listopadzie w Warszawie, Sopocie, Poznaniu i Wrocławiu. Jak można się domyślić: działo się. Jeżeli chcecie poznać więcej szczegółów trzynastej edycji OFF Festivalu, to zapraszam do bardziej obszernych relacji: DZIEŃ PIERWSZY, DRUGI oraz TRZECI. Mogę jedynie dodać, iż warto choć raz przekonać się o niesamowitym klimacie katowickiego OFF-a.

Jeszcze jednym wydarzeniem, które chciałabym w ulubieńcach sierpnia wyróżnić, jest 201. wydanie audycji OFF Control w Czwórce, podczas którego w radiowym studiu pojawili się słuchacze, by wspólnie z prowadzącym, Mateuszem Tomaszukiem, świętować jej dwieście wydań. Zamiast opisywać, podzielę się możliwością odsłuchu, którą znajdziecie TUTAJ, i dodam, iż na polecenie zasługuje nie tylko wspomniane wydanie, ale również cotygodniowe spotkania z pięknymi, nieco mrocznymi brzmieniami, łączącymi nową i zimną falę z jazzem, shoegazem czy bliskowschodnimi odkryciami, które zdają się być idealne do słuchania przy zgaszonym świetle… w każdą niedzielę o 22:00 w Czwórce.

Początkowo myślałam, iż z Mateuszem mamy jednego identycznego ulubieńca, jednak byłam w błędzie. Jako pierwszy obejrzałam sezon czwarty tegoż dokumentalnego serialu, nie orientując się nawet. Teraz podejrzewam czemu… Chef’s Table naprawdę mnie oczarował. Muszę dodać, iż jego podtytuł to Desery. W każdym z czterech odcinków przedstawione zostały historie mistrzów cukiernictwa, a raczej ich drogi do osiągnięcia sławy. Opowieści zaczynają się od przedstawienia “zwykłych” pasjonatów kulinarnych, by pod koniec dowiedzieć się, jak wiele osiągnęli. W pierwszym odcinku poznajemy Christinę Tosi, która wprowadziła trend na nieoblewanie boków tortów polewą, opatentowała smak mleka po płatkach śniadaniowych oraz stworzyła Crack Pie, od którego, jak sama nazwa wskazuje, można się uzależnić. Co ciekawe, szczupła blondynka jest fanką niezdrowego jedzenia, potrafi stworzyć ciastka o smaku chipsów i prowadzi nowojorski Milk Bar. Kolejna historia przedstawia twórczość cukierniczą Corrado Assenzy, który prowadzi Caffè Sicilia w Noto na Sycylii, a do deserów używa ricotty od zaprzyjaźnionego farmera i najlepszych z możliwych, świeżych migdałów. Lokal słynie z fantastycznej granity w wielu smakach (w menu gości nawet migdałowa z ostrygami). Trzeci odcinek to opowieść o Jordim Roca z hiszpańskiej Girony, którego cukiernicze dzieła sztuki podawane są w jednej z najlepszych na świecie restauracji, posiadającej trzy gwiazdki Michelina. Ostatnia część czwartego sezonu prezentuje pracę Willa Goldfarba, który porzucił karierę w Nowym Jorku i otworzył Room 4 Dessert w Ubudzie na indonezyjskiej wyspie Bali, gdzie składniki do deserów są najświeższe. Słyszeliście kiedyś o miejscu, w którym serwuje się jedynie desery? Oto ono! Mimo braku znajomości poprzednich trzech sezonów, uważam, że czwarty jest fantastycznym zwiastunem dla reszty. Nie sposób pominąć wzmiankę o pięknym, dopasowanym tle muzycznym oraz ciekawych kadrach. Wyjątkowa jest również sama fabuła. Serial ten nie opowiada jedynie o jedzeniu, lecz pokazuje, ile kosztuje osiągnięcie sukcesu i jak kręta droga prowadzi do spełnienia marzeń. Nie tylko pokazuje masę smakowitości, wywołujących u oglądającego wielkie pragnienie natychmiastowej teleportacji do miejsc, w których słodkości można spróbować, ale też prezentuje różne osobowości, które łączy jedno: cukiernicze mistrzostwo. To naprawdę bardzo pyszne widowisko, które pobudzi Wasze mięska podjęzykowe :).

Przemek Kowalski

To z mojej strony takie małe oszustwo lub naciągnięcie z tą Atlantą wśród ulubieńców sierpnia 2018, jednak nie do końca. Serial, który za Oceanem już teraz doczekał się statusu dzieła kultowego (co z jednej strony można nazwać wyróżnieniem na wyrost, z drugiej zaś nie sposób nie podzielać zachwytów), oglądam/oglądałem na bieżąco, czyli sezon numer jeden, jesienią 2016 oraz numer dwa – pomiędzy marcem a majem roku bieżącego. Prawdą jest jednak, że to mój ulubieniec sierpnia, ponieważ w minionym miesiącu odświeżyłem sobie wszystkie 21 wyemitowanych dotychczas odcinków.

Atlantę kocham miłością prawdziwą i jest to dla mnie serial wyjątkowy choćby z prostej, recenzenckiej przyczyny – mianowicie zasłużył on na recenzję spod mojej ręki i to taką, w której komplementom nie byłoby końca, jednak ilekroć zabierałem się za omówienie którejś z obu odsłon amerykańskiego hitu, nie potrafiłem znaleźć odpowiednich słów (tak jak i nie znajdę ich w tym momencie). Po raz pierwszy odkąd piszę, wiem, że nie jestem w stanie oddać tego, co tak naprawdę mnie poruszyło i odpowiednio zareklamować tej, co by nie mówić wciąż niezbyt popularnej w naszym kraju, produkcji (w Polsce, Atlanta emitowana jest na kanale FOX).

Na dobrą sprawę nie wiem nawet, jak zacząć, wiedząc z kolei, że cokolwiek tu napiszę, zabrzmi słabo i mało przekonująco, a wybrany przeze mnie serial, to z ręką na sercu telewizyjna perełka przez duże „P”! W skrócie można by napisać (patrząc od początku serialu), że to historia trójki kumpli (a właściwie dwóch z trójki to kuzyni) zamieszkujących szemrana dzielnicę – tu nie będzie niespodzianki – amerykańskiego miasta Atlanta (gdyby ktoś nie wiedział, dodam, i jest to dość istotne odnośnie samego serialu, że obok Detroit, Atlanta jest najbardziej niebezpiecznym miastem w Stanach Zjednoczonych, w którym procent przestępczości zdecydowanie zawyża ogólnokrajowe statystyki). Jeden z bohaterów – Alfred (Brian Tyree Henry) postanawia rozpocząć karierę rapera, w czym pomóc (w roli menadżera) zamierza mu kuzyn, Earn (Donald Glover). Dwiema równie ważnymi postaciami są: trzeci z paczki kumpli – wiecznie zblazowany, a zarazem pełen zadziwiająco ciekawych oraz trafnych spostrzeżeń Darius (Lakeith Stanfield), oraz dziewczyna Earna, Van (znana obecnie wszystkim fanom drugiej części Deadpoola za rolę Dominy, Zazie Beetz). No i ogólnie rzecz biorąc tak brzmiałby opis serialu, plus rzecz jasna wzmianka o tym, iż nasi bohaterowie próbują w miarę możliwości ogarnąć życie na ciężkim kawałku ziemi, jakim nazwać można Atlantę. Mało przekonujące, prawda?

Pewnie i tak. I rzeczywiście, opis powyżej pasuje do całego serialu. Myli się jednak ten, kto myśli, że mamy tu do czynienia z produkcją, w której wszystko rozbija się o przekleństwa i rymowanie, a całość prezentuje raczej poziom niezbyt wysokich lotów. Naprawdę nic bardziej mylnego! Tyle tylko, że wypadałoby teraz zdradzić, na czym fenomen Atlanty polega, a tego… zrobić nie potrafię. To trzeba obejrzeć i wczuć się w ten świat i klimat (z pewnością nie zaszkodzi znajomość popkultury i nawet minimalne zamiłowanie do „czarnej” muzyki, choć nie są to warunki konieczne, by serial Glovera przypadł do gustu). Atlanta to specyficzna dawka momentami bardzo ciężkiego dramatu oraz ulicznego (a także często czarnego) humoru, a wszystko to okraszone jest idealnie wyważoną dawką… surrealizmu. Tak, dobrze czytacie – serial rozgrywający się w szemranym światku ulic brudnego miasta zawiera elementy surrealistyczne. Nie jest to co prawda zabawa na poziomie innych światów, jednorożców itd., aczkolwiek co jakiś czas zdarzają się sceny, które oglądamy i mamy wrażenie, że wszystko jest ok i „na miejscu”, po czym następuje moment olśnienia i wielkie „Ejjjj, coś tu nie do końca się chyba zgadza z rzeczywistością”. Dobrym przykładem (choć może aż za bardzo, ponieważ cały odcinek, a nie jedna scena utrzymany jest w pewnej konwencji) jest epizod szósty z sezonu drugiego pt.: Teddy Perkins. I tutaj pozwolę sobie wstawić zdjęcie…

Postać po prawej stronie to tytułowy Teddy Perkins, po lewej zaś wcielający się w niego jeden z głównych bohaterów serialu, a zarazem jego scenarzysta i współreżyser – Donald Glover. Teraz mały wstęp do owego (zdecydowanie najbardziej horrorowego) odcinka: Pewnego dnia trzeci z kumpli, czyli Darius, za sprawą ogłoszenia o odstąpieniu za darmo fortepianu wyrusza pod wskazany w ogłoszeniu adres. Okazuje się, iż jest to wielka, usytuowana w środku lasu willa. Drzwi otwiera mu rzecz jasna odstraszający wyglądem Teddy Perkins, wzorowany na… Michaelu Jacksonie. Dalej opisywał nie będę, dodam tylko, że nawiązań do samego Króla Popu u schyłku kariery oraz jego dziwactw jest cała masa. No i oto jest, odcinek z samego środka sezonu serialu pełnego broni, dealowania narkotykami i rapu, w którym od początku wjeżdżamy wraz z jednym z bohaterów do lasu a następnie przerażającej willi. Oderwane zupełnie od wszystkiego. Nawiasem mówiąc, Donald Glover na milion procent zgarnie za ten konkretny odcinek wszystkie liczące się branżowe statuetki. Pewnie nie udało mi się specjalne dobrze zareklamować Atlanty, ale skoro już przy nagrodach jesteśmy, pierwszy sezon serialu zgarnął dwa Złote Globy, dwie nagrody Emmy oraz jedenaście innych statuetek, a także ponad 30 kolejnych nominacji. Uwierzcie mi, że za sezon numer dwa licznik podskoczy zdecydowanie w górę, a Atlanta z łatwością powinna zostać jednym z głównych wygranych następnego rozdania Złotych Globów, gdyż druga odsłona – choć wydawało się to niemożliwe – przebija pierwszą.

Barbara Wątek

Ed Sheeran to jeden z najpopularniejszych piosenkarzy ostatnich lat. Promując swój najnowszy album Divide, po raz drugi pojawił się w Polsce na Stadionie Narodowym 11 i 12 sierpnia. Miałam szczęście zdobyć bilety na płytę na pierwszy z zaplanowanych koncertów. Na środku sceny stał sam z gitarą, a oświetlały go setki kolorowych świateł. Przed nim był tylko sześćdziesięciotysięczny rozkrzyczany tłum. Każdy z nas znał na pamięć teksty wszystkich piosenek. Tłum przez cały koncert krzyczał lub śpiewał, klaskał oraz gwizdał, tańczył, skakał i mdlał. Razem z piosenkarzem zaśpiewaliśmy prawie każdy utwór. I razem milkliśmy, gdy Ed Sheeran zaczynał mówić między piosenkami. Spijaliśmy słowa z jego ust. A każde jego zdanie lub łyk wody nagradzane było chórem wiwatów. Chyba każdy tej nocy miał w sobie trochę z psychofana.

Nowa trasa Eda Sheerana postawiła w stan gotowości fanów na całym świecie. Bilety na koncerty wyprzedały się w błyskawicznym tempie. Podobnie było w Polsce, gdzie rozeszły się w ciągu czterdziestu pięciu minut, a kupienie ich graniczyło z cudem. Zapotrzebowanie na nie było tak ogromne, że po wyprzedaniu się biletów organizatorzy postanowili przygotować drugi koncert, już dzień po pierwszym.

Nie można nie wspomnieć o supportach, które poprzedziły właściwy koncert. Było ich niestandardowo dużo, bo aż trzy, i każdy z nich był niesamowity. Jako pierwsi wystąpili dawni współlokatorzy Eda Sheerana – zespół BeMy. Następnie na scenie pojawił się Jamie Lawson, bardzo elegancki i wrażliwy artysta, którego ostatnio mieliśmy okazję gościć w warszawskim klubie Proxima. Ostatnim supportem była Anne-Marie – wykonawczyni co najmniej dwóch znanych na całym świecie hitów. Dała koncert, który z powodzeniem mógłby nie być supportem, a i tak przyszłaby go wysłuchać rzesza ludzi. Niezwykła i energiczna artystka o pięknym głosie i ogromnej charyzmie. Podczas akcji zorganizowanej przez polski fanklub wzruszyła się tak bardzo, że z trudem dokończyła śpiewać utwór. Była zdecydowanie największym odkryciem tego wydarzenia.

Ed Sheeran zaczął swój występ, wchodząc na scenę wśród krzyku tłumu. Zostaliśmy nawet uhonorowani tytułem najgłośniejszej widowni na trasie koncertowej. Jedyną piosenką, podczas której artysta poprosił o ciszę, było The A Team: ,,Zróbcie kosmiczną ciszę, bo już doskonale wiem, że w robieniu hałasu jesteście bezkonkurencyjni”.  Pierwszym wykonanym przez muzyka utworem było Castle on the Hill i był to strzał w dziesiątkę. Piosenka, którą uwielbia tak wielu fanów, zwiększyła znacząco ilość decybeli słyszanych na stadionie. W trakcie koncertu nie było zespołu, tłumu tancerzy ani wyrzutni konfetti, a mimo to artysta porwał nas tylko sobą i swoją muzyką. Ed Sheeran nie potrzebuje efektów specjalnych, by muzycznie znokautować tłumy. Nie tworzy też dystansu, zamiast tego jednoczy się z publicznością, sprawiając, że nie ma podziału na wielkiego wokalistę i fanów. Jest za to 60 tys. ludzi wspólnie cieszących się muzyką. Wokalista wielokrotnie żartował między utworami. Mówił między innymi o swoich ulubionych typach publiczności, o super-tatach i super-chłopakach, którzy przyszli na koncert tylko po to, by uszczęśliwić bliskie sobie kobiety, i obiecywał, że zrobi wszystko, aby oni również wyszli z koncertu zadowoleni. W trakcie utworu Perfect polski fanklub przygotował dla wykonawcy niespodziankę. Gdy tylko rozbrzmiały pierwsze dźwięki ballady, w powietrze wystrzeliły białe i czerwone kartki, podświetlane latarkami telefonów i z napisem ,,We feel perfect tonight’’ utworzyły ogromną flagę Polski. Ed zakończył koncert w biało-czerwonej koszulce z polskim godłem. W trakcie ostatniego wykonania z nieba zaczął padać deszcz. Nie zraziło to jednak fanów, których entuzjazm zwiększyły niespodziewane atrakcje pogodowe.

11 sierpnia Ed Sheeran porwał nas na inną planetę. Wyrwał Stadion Narodowy z fundamentami i teleportował go o lata świetlne od Wisły. Była to rzeczywistość, w której doświadczyliśmy tylko bardzo głośnej muzyki, wielu kolorowych świateł, ścisku w tłumie i gorąca. A mimo popękanych bębenków rozpierała nas radosna energia i ani trochę nie marzył nam się powrót do rzeczywistości.

Paulina Markowska

Sierpniowi ulubieńcy to dwa tytuły. Najpierw zauroczyłam się drugą częścią filmu Mamma mia. Już dawno tak się nie wzruszyłam. Mamma mia. Here we go again powraca do czasów młodości Donny, umiejętnie wplatając w to sceny ze współczesności.  Lily James jest wręcz stworzona do roli młodej Donny. Świetnie śpiewa, doskonale się rusza, a co najważniejsze – najpiękniej się uśmiecha. Na dużą uwagę zasługują stroje, które doskonale wpisują się w klimat greckiej wyspy. Obok Lily James zobaczymy aktorów z pierwszej części. Występują między innymi: Amanda Seyfriend, Colin Firth czy Pierce Brosnan. W końcowych scenach pojawia się również Meryl Streep. O ile pierwsza część filmu jest musicalem, który ma bawić i zakończyć się happy endem, o tyle jego kontynuacja jest skierowana do widzów, którzy pragną się wzruszyć. Kiedy szłam do kina, nie pomyślałabym, że będzie mi potrzebna paczka chusteczek. Film opowiada o niezwykle silnej więzi łączącej matkę i córkę. Musical mogę określić tylko jednym słowem: magiczny.

Drugim ulubieńcem jest najnowsza płyta Ariany Grande Sweetener. Już teledysk do No tears left to cry zapowiadał, że będzie to płyta inna niż dotychczasowe. I taka jest prawda. Nadal pozostaje seksowną dziewczyną, ale jej piosenki różnią się od tych poprzednich. Najbardziej jestem zachwycona jej występem na MTV Video Music Awards, Zaśpiewała God is a woman, a całość wyglądała jak urzeczywistnienie obrazu Leonarda da Vinci Ostatnia wieczerza. Przyjemnie słucha się i ogląda Arianę w takiej wersji. Po zamachu w Manchesterze kazała na siebie czekać aż rok. Wraca o wiele bardziej dojrzała.

Michał Bębenek

Sierpień – miesiąc urlopowy sprzyjał nadrabianiu popkulturowych zaległości, w tym tych serialowych. Dzięki temu udało mi się w końcu obejrzeć w całości drugi sezon Netfliksowego GLOW (pierwszym zachwycaliśmy się z Przemkiem TUTAJ). Nie była to może dużo lepsza kontynuacja, ale na pewno utrzymała poziom i klimat, który kupił mnie już od samego początku. Dziewczyny po raz kolejny wracają na ring, aby w świecie serialowym również rozpocząć kręcenie drugiego sezonu swojego wrestlerskiego show. O ile pierwsza odsłona GLOW przedstawiała genezę programu i niekończące się przygotowania bohaterek, dopiero w finale pokazując nam “prawdziwą” walkę, tak tutaj tych walk jest już zdecydowanie więcej – nasze zapaśniczki mają już doświadczenie i własne pomysły na rozkręcenie tej przedziwnej imprezy. Po raz kolejny też historia skupia się na dość trudnym wątku przyjaźni i konfliktu Ruth (Alison Brie) i Debbie (Betty Gilpin), tym razem jednak niemal całkowicie porzucając historie pozostałych dziewczyn (poprzednia seria nieśmiało pokazywała nam retrospekcje, trochę wzorowane na tych z Orange is the New Black – teraz tego zabrakło, a szkoda, bo liczyłem jednak na rozwinięcie niektórych bohaterek). Na szczęście genialną postacią pozostaje Sam Sylvia (Marc Maron) – niespełniony reżyser, pełen goryczy, frustracji i sarkazmu, mistrz ciętej riposty – aktorowi wcielającemu się w tę rolę zdecydowanie należy się jakaś nagroda. A jeden z odcinków (bodajże ósmy) to prawdziwy majstersztyk – nie spoilerując za bardzo, Sam i dziewczyny nie mając już nic do stracenia, kręcą odcinek swojego programu, pozbawieni wszelkich ograniczeń, a my ten odcinek – pełen dziwacznych historii, obciachowych teledysków i  bezwstydnych reklam – oglądamy niemal w całości, bowiem na czas tego odcinka serial GLOW przekształca się w prawdziwy program Gorgeous Ladies Of Wrestling.  Podsumowując – drugie GLOW to nadal świetna rozrywka, którą ogląda się z wielką przyjemnością. Wielbiciele wrestlingu i lat 80. ponownie poczują się jak w domu.

Marla Magdalena

Sierpień skradł mi niemal w całości Jimmy McGill i rozpoczęcie 4 sezonu Better Call Saul, którego historia przebiła u mnie nawet finał  Ostrych przedmiotów. Breaking Bad oglądałam z opóźnieniem, ale i z ciekawością, chociaż nigdy nie był to serial, który wymieniłabym w top 10 czy nawet 20 swoich ulubionych serii. Jednak już wtedy obrotny, nieetyczny i dowcipny prawnik – Saul Goodman wpadł mi w oko. Nie przyszłoby mi jednak do głowy, że za jego dziwaczną, przydatną mafii praktyką prawniczą, będą stały perypetie, które mnie wchłoną od pierwszego odcinka. Spin-off Breaking Bad jest dla mnie jednym z najlepszych seriali pod względem scenariusza, jakie widziałam. Historia Jimmiego, który prowadzi całkiem uczciwe, a powiedziałabym nawet chwilami dość poczciwe życie, komplikuje się w znacznym stopniu przez złożoną historię jego starszego brata – niezwykle uznanego, szanowanego i przekonanego o swojej wyjątkowości brata – Chucka. I szczerze mówiąc, trzy poprzednie sezony były dla mnie najbardziej intrygujące przez ich złożone relacje. Uwierzcie mi, to co potrafił Jimmiemu zrobić Chuck, nie raz powodowało u mnie brak słów i ogromne wzruszenie pomieszane z niechęcią do jego postaci. Jimmy to taki trochę Syzyf, cały czas ma pod górę, cały czas – mimo ogromnych starań i świetnych pomysłów – coś idzie nie tak i jego mozolna praca musi zaczynać się od nowa. Bob Odenkirk robi na mnie z każdym odcinkiem coraz większe wrażenie (a zachwycona byłam nim, oglądając już pierwszy sezon), chyba coraz wygodniej czując się w roli tej – niejednokrotnie – tragicznej postaci. Co sprawiło, że Jimmy stał się Saulem? Najwyraźniej 4 sezon odpowie nam na to pytanie dokładnie, przez co jezcze bardziej niecierpliwie czekam na każdy kolejny odcinek tego sezonu.

W wolnych chwilach natomiast, w których mogłam sobie pozwolić na robienie kompletnie niczego, wybierałam nadrabianie serialu Younger. Połączenie lekkiej komedii z serialem obyczajowym spodoba się, jak mniemam, jedynie paniom, ale trzeba przyznać, że można kilka razy się uśmiechnąć, a kibicowanie głównej bohaterce wchodzi w nawyk. Główną osią serialu jest 40-letnia Liza, która po rozwodzie zaczyna rozglądać się na rynku pracy i zauważa, że jej wiek jest ogromną przeszkodą. Przechodzi więc metamorfozę i jako 26-latka zostaje asystentką w dużej, nowojorskiej firmie wydawniczej. Oprócz dość naiwnych perypetii samej Lizy całkiem przyjemnie przygląda się przygodom samego wydawnictwa w świecie nowych mediów. Younger to dobre wyjście dla wszystkich, którzy nie chcą przywiązywać się do serialu, ale chętnie wypełnią czymś czas oczekiwania na nowe sezony swoich ulubionych seriali!  

Sylwia Sekret

Trochę bez sensu tak się powielać, ale co zrobić… jeśli moimi ulubieńcami są tytuły już wymienione przez moich poprzedników. Nie zamierzam wymyślać nic na siłę z tego powodu, ale ponieważ inni powiedzieli już wystarczająco wiele o serialach, o których za chwilę wspomnę, ja pozostanę jedynie przy krótkim opisie moich własnych wrażeń i uzasadnieniu, dlaczego to akurat te produkcje znalazły się w gronie ulubieńców.

Zacznijmy od tego, że w sierpniu nie porwała mnie żadna książka (mam już natomiast w tej dziedzienie ulubieńca września, ale to jeszcze trochę dni do tego czasu przed nami) ani żaden pełnometrażowy film.

Muzyki słuchałam tego ostatniego letniego miesiąca wyjątkowo jak na mnie niewiele i tu również nie pojawiło się nic, co by zatrzęsło moim muzycznym światem w posadach. Obejrzałam natomiast dwa seriale (jeden co prawda wciąż leci, ale i tak ląduje w ulubieńcach przed finałem) i obydwa nie tylko umilały mi już lekko chłodnawe wieczory, ale przede wszystkim wciągnęły mnie niemiłosiernie i – jako że nie są to Netflixowe produkcje – z namacalnym wręcz utęsknieniem i obgryzaniem palców czekałam na premierę następnych odcinków.  I czy to moja wina, że chodzi mi o te same dwa seriale, o których opowiadał na początku Mateusz? No przecież wiadomo, że nie moja…

Ostre przedmioty to serial, do którego byłam nastawiona dość sceptycznie. Jakoś ani obsada mnie nie przekonywała, ani głosy, które twierdziły, że to naprawdę dobry serial. Ostatnio tak mam, że jak ktoś mi coś usilnie poleca, to wywołuje to skutek wręcz odwrotny. Tak się jakoś jednak stało, że któregoś dnia po prostu siedliśmy i zaczęliśmy oglądać. No i przepadliśmy. To, za co najbardziej (obok genialnego aktorstwa Amy Adams, której do tej pory wielką fanką nie byłam), wyróżnia serial będący ekranizacją powieści Gillian Flynn, to niesłychanie mroczny i ciężki, przytłaczający wręcz klimat, który sprawiał, że niektóre epizody oglądało się naprawdę trudno, z rosnącym – od niepokoju i bólu współdzielonego z bohaterką – sercem. Zresztą zarówno muzyka, jak i oprawa wizualna serialu tylko to wrażenie podbijała. Ostre przedmioty zostały pod tym względem dopracowane w stu procentach, a sama historia wciąga w swoje mroczne zakamarki od samego początku. Niestety co do odcinka finałowego, mam takie same przemyślenia, jak Mateusz. Niemalże modliłam się do serialowego bożka, by zakończenie nie okazało się właśnie takie, bo było ono po prostu zbyt narzucające się w pewnych scenach i dialogach, od kilku już odcinków, poza tym zostawia po sobie kilka luk, które nie zostały wyjaśnione, a które pogłębiają moją irytację i ciekawość. Niemniej jednak serial i tak zasługuje na pochwały i na polecenie go innnym, bo wszystko zagrało w nim tak, jak powinno.

Castle Rock to już nieco inna bajka, bo opiera się nie na jednej powieści, a na motywach znanych fanom twórczości Stephena Kinga. Twórcy czerpią wręcz garściami z prozy Króla Horroru i trzeba przyznać, że wychodzi im to genialnie. Oddani czytelnicy autora Lśnienia będą zachwyceni, mogąc odkrywać kolejne nawiązania, smaczki i mrugnięcia okiem, natomiast ci, którzy niezbyt dobrze zaznajomieni są z jego twórczością… myślę, że wbrew pozorom również będą się “dobrze bawić”, jeśli tylko lubią produkcje osadzone w takim klimacie i gatunku. Abstrahując bowiem od inspiracji, jaką było wiele miejsc, zdarzeń i postaci z książek Kinga, Castle Rock to po prostu bardzo dobrze zrealizowany i trzymający w napięciu serial, który świetnie się ogląda. Do tej pory był tylko jeden jedyny epizod, który śmiem nazwać słabszym, jednak w żaden sposób nie zaniża on mojej ogólnej oceny produkcji. Jesli ktoś lubi dziwaczne historie, w których długo nie wiadomo, o co chodzi, a zło może przybierać różne formy – powinien pokochać Castle Rock.

Mateusz Norek

Pierwszym ulubieńcem minionego miesiąca jest dla mnie tegoroczny serial Terror. Tworzony przez stację AMC i sygnowany nazwiskiem Ridleya Scotta jako producenta wykonawczego, przenosi on na ekrany historię inspirowaną prawdziwymi wydarzeniami, którą w książce o tym samym tytule spisał Dan Simmons (nasz Wielogłos o niej możecie przeczytać TUTAJ). W 1845 roku Wielka Brytania wysłała dwa najnowocześniejsze okręty HMS Erabus i HMS Terror w poszukiwaniu szlaku morskiego z Europy do wschodniej Azji, prowadzącego przez Archipelag Arktyczny. Ekspedycja dowodzona przez doświadczonego admirała i badacza, Johna Franklina, licząca 129 osób, zniknęła. Zaginięcie statków było największą katastrofą w historii brytyjskich ekspedycji polarnych i jednocześnie jedną z największych zagadek i nierozwiązanych tajemnic. Pomimo wielu ekspedycji poszukiwawczych w późniejszych latach, nie udało się odnaleźć ani jednego żywego członka załogi, a na same statki natrafiono dopiero kilka lat temu.

Serial zaczyna się w chwili, gdy statki grzęzną w skutych lodem wodach arktyki. Dowódcy ekspedycji nie tracą jednak optymizmu, będąc pewnymi, że są już blisko celu wyprawy, a zapasy na kilka lat sprawiają, że nie muszą się śpieszyć. Jednak coraz więcej ludzi  zapada na nieznaną chorobę, a dodatkowo coś zaczyna polować na członków załogi.

Terror to przede wszystkim świetnie oddana atmosfera niepewności i strachu, potęgowana dodatkowo przez ekstremalny, arktyczny klimat. Na uznanie zasługuje również aktorstwo i postacie – między dowódcami ekspedycji narastają tarcia, a spanikowana załoga o coraz niższym morale to akty niesubordynacji, które mogą doprowadzić nawet do buntu. Serial, szczególnie w pierwszych odcinkach genialnie operuje klimatem grozy, później natomiast jest mrocznym komentarzem na temat tego, jak zdehumanizowany może stać się człowiek w obliczu chęci przetrwania.  

Z mroźnych temperatur arktyki przenosimy się do słonecznej i dusznej Luizjany. Hunt: Showdown to będąca w fazie early access gra studia Crytek, najbardziej znanego z serii Crysis. Są oni również twórcami silnika CRYENGINE, na którym hula Hunt i cholera, wygląda to przepięknie. Ale nie będę się póki co rozpisywał na temat graficznych aspektów tytułu, bo to, co jest w nim najlesze, to niesamowita świeżość rozgrwki. Naprawdę, nie pamiętam, kiedy ostatnio grałem w coś tak innowacyjnego, a przy tym już na jeszcze wczesnym etapie produkcji solidnie wykonanego.

Wcielamy się w łowcę, który ma za zadanie na dużej, otwartej mapie odszukać i zabić bossa, a następnie wypędzić jego ciało z tego świata, zebrać trofeum i wraz z nim uciec. Za każdym razem lokacja bossa jest inna, a my, by ją odkryć, zbieramy, widoczne na mapie przy pomocy specjalnego zmysłu, trzy wskazówki. Przeszkadzać nam będą w tym rozmaite niemilce sterowane przez komputer, takie jak powolne, ale liczne zombie, kobiety z ulem w ciele, wypuszczającym w naszą stronę chmary trujących owadów, czy szybkie i występujące w stadach ogary. Przeszkadzać będą w końcu inni gracze. No właśnie, cała atmosfera i niepowtarzalność każdej rozgrywki wynika z tego, że na serwerze oprócz nas znajduje się do 10 graczy, działających pojedynczo lub w parach, którzy również chcą zgarnąć trofeum. Zamienia to rozgrywkę w prawdziwe łowy, w których najważniejsze jest niezdradzanie swojej pozycji i zachowanie ostrożności. Staramy poruszać się cicho, nie przebiegając na przykład po rozbitym szkle, unikamy walki z potworami lub staramy się szybko wyeliminować je po cichu bez użycia głośnej broni palnej. Równocześnie szukamy śladów obecności innych graczy, takich jak otwarte drzwi czy opóźnione skrzynki z amunicją. Tej jest naprawdę mało, liczy się każdy pocisk, a arsenał w grze, na który składa się broń z końcówki XIX wieku z prostymi strzelbami, czterotaktowymi karabinami powtarzalnymi i rewolwerami, przeładowuje się naprawdę długo. Walki z innymi łowcami są szybkie i ryzykowne, bo śmierć oznacza tutaj stratę całego sprzętu, jaki zdecydowaliśmy się zabrać na misję. Między nimi zatrudniamy nowych łowców lub rozwijamy tych, którym jakimś cudem udało się przeżyć łowy, a za zdobywane doświadczenie rozwijamy swój ogólny poziom, dostając dostęp do coraz większego wachlarza przedmiotów i broni.

Gra już teraz oferuje naprawdę masę zawartości, a twórcy mają bardzo jasne plany co do dalszego rozwoju tytułu, wraz z dodaniem nowej mapy, bossów, potworów, broni i trybów. Słuchają również swojej społeczności, czego dowodem jest pojawienie się, grasującego w do tej pory spokojnych wodach Luizjany, nowego przeciwnika, o którego prosili gracze – diabła wodnego, czyniącego rozgrywkę jeszcze bardziej wymagającą. Dosłownie wczoraj twórcy ogłosili też, że tryb solo, w którym każdy z graczy działa sam, z pojedynczego eventu, który trwał ostatni tydzień, zostaje w grze na stałe! Mógłbym napisać na temat Hunt: Showdown jeszcze wiele i w zasadzie zamierzam to zrobić przy okazji jakiejś nowej, dużej aktualizacji, więc póki co po prostu gorąco polecam ten tytuł.  

Fot.: HBO, Netflix, Crytek, AMC, Universal Studios Entertainment, FOX, własne