Absolwentka dziennikarstwa i komunikacji społecznej na Uniwersytecie Gdańskim. Zgodnie z sentencją Verba volant, scripta manent (słowa ulatują, pismo zostaje) pracuje nad rozprawą doktorską poświęconą interpretacji muzyki w prasie lat ’70 i ‘80. Jej zainteresowania obejmują literaturę i sztukę, ale główna pasja związana jest z tempem 33 obrotów na minutę (mowa oczywiście o muzyce płynącej z płyt winylowych).

Artykuły tego autora:


0

(U)lotne stworzenia – Robert Pucek – “Sennik ciem i motyli” [recenzja]

Robert Pucek ceni sobie zaciszne życie pozbawione tempa i gwaru wielkich aglomeracji. Mieszkanie z dala od cywilizacji (a dokładniej w lesie) spowodowało, że stał się dużo bardziej uważny na otaczającą go przyrodę i jego mieszkańców. W swoich poprzednich książkach, a to udowadniał nam, że pająki (których najczęściej albo się boimy, albo brzydzimy) mają analogiczne etapy doświadczeń, co ludzie (budowanie związków, prokreacja, macierzyństwo itd.), a to poprzez opisy zwierząt (krokodyli, słoni czy wilków) opowiadał nam o miłości, cierpieniu i śmierci. Co przygotował dla nas tym razem? Oniryczny opis łuskoskrzydłych, czyli ciem i motyli, który stał się jedynie punktem wyjścia do rozważań także o ludzkiej naturze.

dziewczynka, która wypiła księżyc 0

Bajka dla małych i dużych – Kelly Barnhill – “Dziewczynka, która wypiła księżyc” [recenzja]

Poznajcie fantastyczne krainy (Wolne Miasto, Jaworowy krąg, Królestwo Cattail), dziwne instytucje (Protektorat, Rada Starszych) i wyrazistych acz niejednoznacznych bohaterów (Xan, Luna, Glerk). Sprawdźcie, czy las faktycznie jest niebezpieczny. Kto w nim mieszka? Zwróćcie uwagę, jak lata przyzwyczajeń, manipulacji ludźmi, wykorzystywanie władzy do własnych celów generują potężną siłę zła, którą trudno zatrzymać. Nie bójcie się jednak, suma sumarum Dziewczynka, która wypiła księżyc  to opowieść o miłości, przyjaźni, poświęceniu i dzieleniu się dobrem z innymi, okraszona liryzmem, poczuciem humoru i jedynym w swoim rodzaju klimatem, sprawiającym, że opowieść na długo zapada w pamięci.

0

Poznaj i zaakceptuj siebie – Patrycja Juszkat – “Dobre myśli. Karty afirmacyjne dla dziewczynek i chłopców” [recenzja]

Wydawnictwo Zysk i s-ka oddaje jesienią do naszych rąk nie tylko książki. Kolorowe pudełeczko sugerujące, że w środku znajdują się antystresowe kolorowanki, nie ma jednak z nimi nic wspólnego. We wnętrzu bowiem znajdziemy instrukcję, karty afirmacyjne oraz naklejki, na których możemy dodać własne dobre myśli. Teoretycznie skierowane są do dzieci – zarówno dziewczynek (edycja różowa), jak i chłopców (edycja niebieska), choć tak naprawdę niejednokrotnie przydałyby się nam, dorosłym, często niepewnym własnej wartości. Dom rodzinny i wszystko to, czego nauczyli nas rodzice, to bagaż, który niesiemy ze sobą przez całe życie. Niektórym on ciąży i chętnie by się go pozbyli, inni wręcz przeciwnie – zgromadzili w nim niezbędne wyposażenie do dalszej wędrówki. Jedno jest pewne, determinuje on nasze przyszłe życie. Dlatego też tak ważne jest, by od najmłodszych lat kształtować u dzieci pozytywne postawy, umiejętność panowania nad emocjami czy wiarę we własne możliwości. Drodzy rodzice – teraz z pomocą przychodzą Wam Dobre myśli.

swiat płonie 0

Punkty zwrotne – Matthew Tyrmand – “Patrzeć, jak świat płonie” [recenzja]

Arenie politycznej blisko do desek teatralnych. Zawsze można liczyć na zaskakujący, niebanalny repertuar czy trzymające w napięciu zwroty akcji. Czasem króluje na niej dramat, innym razem komedia. Do tej pory przyzwyczailiśmy się, że aktorzy przeważnie pozostawali ci sami. Jednak w przeciągu ostatnich dwóch lat nastał czas zmian. Czy ta zamiana bohaterów politycznych wyszła nam na lepsze? O tym w właśnie na łamach „Do Rzeczy” w cyklu „Zły Tyrmand” rozmawiają nieodrodny syn swojego ojca Matthew Tyrmand oraz Marcin Makowski dziennikarz i publicysta. Czy świat rzeczywiście płonie jak na okładce książki? To trudne pytanie, ale bezsprzecznie publikacja jest jedną z ciekawszych pozycji politycznych tej jesieni.

nigdzie 0

Szukając swojego miejsca – Stefanie Zweig – “Nigdzie w Afryce” [recenzja]

Holocaust. Nazistowski terror. Dramat żydowskiej rodziny. Los emigrantów. Tęsknota. Rezygnacja z dotychczasowego życia. Trudy dnia codziennego. Marzenia i wiara silniejsza niż strach. To główne wątki autobiograficznej powieści Stefanie Zweig – Nigdzie w Afryce. Czytelnikom historia może być już znana z filmu Pożegnać Afrykę w reżyserii Caroline Link. Został on nawet uhonorowany Oscarem dla najlepszego, nieanglojęzycznego filmu. Zarówno film, jak i w szczególności powieść, można polecić każdemu. Obraz jednak jest jedynie fragmentem tej opowieści. Jeśli więc chcecie poznać całą historię rodziny, to sięgnijcie do książki, której nakład właśnie został wznowiony.